Zestawienie solowych kantat Bacha z ormiańskimi śpiewami liturgicznymi to pomysł tyleż zaskakujący, co głęboko przemyślany. Kantaty Vergnügte Ruh, beliebte Seelenlust BWV 170, Widerstehe doch der Sünde BWV 54 i Geist und Seele wird verwirret BWV 35 Johanna Sebastiana Bacha to utwory o wyjątkowym ładunku duchowym i muzycznej finezji - wymagające od śpiewaka zarówno precyzji, jak i wyczucia frazy - a tego ormiańskiej altystce Sedzie Amir-Karayan nie brakuje. Śpiewa ciepłym, elastycznym głosem, z umiarem i skupieniem, a jej interpretacje są dalekie od efektownych fajerwerków. Jej interpretacje unikają operowego gestu – bliżej im do modlitwy. Camerata Vivaldiana pod kierunkiem Fritza Krämera wspiera ją barwnym, ale nienarzucającym się brzmieniem. Największym atutem płyty jest jednak zestawienie muzyki barokowej ze śpiewami a capella z ormiańskiej tradycji kościelnej. Te pieśni brzmią surowo, archaicznie, a zarazem niezwykle przejmująco. Tworzą kontrapunkt do kantat, inny kulturowo, ale duchowo zaskakująco bliski Bachowi. Nie jest to egzotyczna wstawka - raczej echo tej samej potrzeby duchowego wyrazu. Projekt łączy dwa światy nie powierzchownie, lecz w warstwie sensu - z prostotą, szacunkiem i głębią. Świetny przykład na to, jak można twórczo przekraczać stylistyczne granice i przekazać uniwersalność duchowego przeżycia w muzyce. Znakomite.
Alina Mądry - Audio Video 06-2025